De verzamelingen lezen een kus vaker als een zegel op iets dan als verlangen, en daarom verandert de identiteit van de ander het hele antwoord.
In de oudste verzamelingen staat een kus niet bij de liefdesdromen maar bij de afspraken. Het beeld wordt daar gelezen als een zegel dat ergens op wordt gedrukt: een band die wordt erkend, een ruzie die wordt gesloten, en af en toe, als de ander iemand is die je niet vertrouwt, juist als onoprechtheid. Verlangen zit er ook in, maar als één lezing naast andere en niet als het hele lemma.
Hier gaan uitleggers meteen naartoe, en hier wordt het woordenboek ook het snelst dun. Zoenen met je partner wordt afgemeten aan hoe het tussen jullie gaat en verder nauwelijks opgemerkt. Zoenen met een vriend, een collega of iemand aan wie je nooit zo hebt gedacht is de versie waar mensen van schrikken, en de standaardlezing gaat niet over verborgen verliefdheid. De ander staat meestal voor een eigenschap waar je met hem of haar mee bezig bent geweest, en nabijheid is de grove manier waarop een droom zegt dat je iets hebt overgenomen. Een onbekende van wie het gezicht nooit scherp wordt, staat in de meeste boeken voor iets nieuws in je leven en niet voor een nieuw persoon.
Een kus die wordt geweigerd, onderbroken of om onduidelijke reden niet lukt, hoort trouwens bij de frustratiedromen en niet bij de romantische. Hetzelfde geldt voor de versie waarin de ander volkomen onbewogen blijft, en voor de versie waarin je er zelf halverwege mee ophoudt. Lezers behandelen die beelden als een poging tot contact die niet aankomt, en dat kan net zo goed over een vriendschap, een familielid of een baan gaan als over verliefdheid. Wat er tussen jullie speelde vlak voor de droom weegt daarbij zwaarder dan het gebaar zelf.
Een kus draagt wat hij voor jou al droeg, en dat verschilt enorm tussen mensen, en tussen streken waar het gebaar begroeting is in plaats van intimiteit. Wie er bij elke ontmoeting drie uitdeelt aan de halve familie droomt iets anders dan wie het strikt bewaart voor een enkel persoon. Begin daarom bij je eigen gevoel bij het gebaar en kijk pas daarna of de traditie er iets aan toevoegt dat de moeite waard is.


