Bezoeken, wachten of zelf opgenomen worden: drie versies met drie lezingen, alle drie over zorg en afhankelijkheid en geen enkele over een lichaam.
Bijna iedereen die dit lemma opzoekt, is geschrokken wakker geworden. Daarom eerst het belangrijkste: de duidingstraditie stelt niets vast en voorspelt niets. Ze leest beelden, meer heeft ze nooit gedaan, en geen onderdeel ervan kan iets melden over een lichaam, dat van jou of dat van iemand anders. Het ziekenhuis geldt in de bronnen als een plek van herstel, ergens waar iets wordt overgedragen om verzorgd te worden, en dus als beeld van afhankelijkheid en beter worden.
Voor heel veel van deze nachten bestaat een volstrekt gewone verklaring. Mensen melden ze na een bezoek, vlak voor een afspraak, na nieuws over een familielid, en na een avond met een ziekenhuisserie op televisie. Verpleegkundigen dromen voortdurend over afdelingen, om dezelfde reden waarom boekhouders in januari over spreadsheets dromen.
Dat laatste punt is het punt om vast te houden. Wie dagelijks door die gangen loopt, ontmoet de plek anders dan wie er nog nooit een nacht heeft gelegen, dus hetzelfde beeld kan onmogelijk voor allebei hetzelfde wegen. Vraag jezelf dus af, voordat je welke lezing dan ook toepast, hoeveel van dat gebouw je al uit je wakende leven kent.
Blijft de droom je bezighouden omdat je je zorgen maakt over iemand, dan is de bruikbare volgende stap een gewone, wakende stap: bellen, langsgaan, een afspraak maken. Behandel je hem als bericht, dan blijf je zoeken naar betekenis die er niet in zit, en dat kost meer rust dan het oplevert.


