Vallend water geldt in de traditie niet als schade maar als beweging. Waar je stond in de droom bepaalt vervolgens hoe die beweging aanvoelde.
Van alle watervormen in dit woordenboek is dit de enige die niemand beschrijft zonder het geluid te noemen. Het gebulder, en het besef dat je naast iets staat dat veel te groot is om te stoppen, draagt vrijwel elke uitleg. Het beeld geldt van oudsher als loslaten: gevoel dat een tijd is opgehouden en nu ergens heen gaat, in een tempo dat niemand kiest.
Je positie verandert de uitleg veel meer dan de waterval zelf. Vanaf een uitkijkpunt toekijken geldt als iets erkennen zonder het al echt te voelen. Er recht onder staan zet de dromer midden in wat er beweegt. Ernaast staan zonder nat te worden is de variant die dromers het rustigst noemen, en uitleggers lezen die als toekijken bij iets wat wel van jou is maar je niet langer meesleurt. Over de rand gaan wordt gewoonlijk beschreven als controleverlies, al melden verrassend veel dromers juist een roes in plaats van angst, en hun eigen reactie weegt zwaarder dan het etiket dat aan het beeld hangt. Een waterval die droog staat noemen weinig lijsten, en dromers lezen die zelf meestal als iets wat op is.
Oudere droomboeken trekken hier een scherpe grens met de overstroming. Bij een overstroming is er water waar het niet hoort. Een waterval gaat precies waar hij altijd gaat, en alleen het tempo is schrikwekkend. Daarom lezen uitleggers het vallende water als opluchting, af en toe een overweldigende, en niet als ondergang. Veel mensen die dromen dat ze eronder staan, worden moe maar lichter wakker. Dat past bij de traditionele lezing en net zo goed bij het gewone gegeven dat de levendigste dromen laat in de nacht vallen.
Wie ooit aan de voet van een echte waterval heeft gestaan, neemt die dag mee de nacht in, en dat wint het bijna altijd van wat een naslagwerk kan toevoegen. Voor iemand die er zijn huwelijksreis doorbracht is het plaatje vreugde. Voor iemand die er op nat gesteente uitgleed zijn het zenuwen. Wie er nooit een van dichtbij zag, leent het beeld uit films en foto's. Wat je zelf al aan dat beeld verbindt, wordt als eerste gebruikt, en pas daarna komt de traditie aan bod.


