Dromen over eten en voedsel

Naar de kok wordt in de oude bronnen eerder gevraagd dan naar het gerecht. Een maaltijd klaargemaakt door iemand die is overleden, door een grootouder, of in een keuken uit je kindertijd, is een van de vaakst beschreven versies, en die wordt gelezen als herinnering en niet als boodschap. Anderen te eten geven is de andere kant van hetzelfde symbool; wie dat meldt, draagt wakker vaak aardig wat voor de mensen om zich heen.

De saaiste aanleiding van dit woordenboek

Geen enkel beeld hier heeft een simpeler oorzaak. Met honger naar bed gaan, heel laat eten, streng lijnen of je eetlust kwijtraken tijdens een griep duwen maaltijden de nacht in, en de duiding hoort daar te beginnen. Werkt die verklaring niet, dan staat voedsel voor voeding in de bredere zin: wat je overeind houdt, wie het aanreikt, en of er genoeg van is.

Overvloed en het tegendeel

Precies daar splitst de traditie dit beeld. Een volle tafel, een gedeelde maaltijd of een gevulde voorraadkast wordt gelezen als genoeg hebben en vaak ook als gezelschap, want eten wordt in dromen zelden alleen gedaan. Kale planken, bedorven schalen of een maaltijd waar je niet bij kunt krijgen de omgekeerde lezing, en die tweede groep wordt vaker gemeld in tijden waarin de financiën krap zitten. Dat verband komt uit verhalen van dromers zelf en belooft niets.

Welk gerecht het was, maakt bovendien uit, en niet overal op dezelfde manier. Brood en zout staan in veel Europese bronnen voor gastvrijheid, terwijl zoetigheid in de ene verzameling aan goed nieuws wordt gekoppeld en in de andere aan verleiding. Die betekenissen zijn streekgebonden, en je eigen keukentafel gaat er overheen: het gerecht dat jij bij troost of bij ruzie plaatst, kleurt de droom sterker dan welke lijst ook.

Waarom droometen nergens naar smaakt

Veel mensen merken dat droomvoedsel geen smaak heeft, of dat ze er nooit aan toe komen om te eten. Dat is gewoon genoeg om niet apart geduid te hoeven worden, en er is een redelijke verklaring in hoe weinig van het slapende brein aan smaak wordt besteed. De klassieke lezing van onderbroken eten is verlangen dat wordt uitgesteld. Beide zijn het overwegen waard, en boven allebei gaat je eigen verhouding tot eten, die voor sommige lezers een ingewikkelde is.