Waarom vaart maken in een droom zo vaak mislukt, waarom dat niets over je lichaam zegt, en waarom het uitmaakt of je ergens vandaan rende of juist ergens naartoe.
Er is één droom waarbij vrijwel iedereen hetzelfde detail noemt: je rent en komt nergens. De benen zijn zwaar, de grond is stroop geworden, en vaart maken lukt eenvoudig niet. De traditie leest rennen als haast, en uitleggers kijken vooral welke kant die haast op wijst. Maar de gewaarwording zelf verdient eerst een nuchtere verklaring, want die is er.
Tijdens de remslaap schakelt het lichaam de meeste willekeurige spierbeweging uit. Het slapende brein geeft dus de opdracht om te rennen en krijgt geen enkele bevestiging terug dat er ook maar iets in beweging komt, en dat verschil wordt weergegeven als moeite zonder vooruitgang. Daar komen een dekbed dat om je benen zit, een ongelukkige slaaphouding en een lange wandeling van de dag ervoor nog bij. Het geldt niet als teken dat er iets mis is met een lichaam, en daarvoor komt het veel te vaak voor.
Wegrennen overlapt sterk met de achtervolgingsdroom en wordt daar meestal samen mee besproken; de oudere boeken koppelen het aan ontwijken overdag. Ergens naartoe rennen wordt heel anders behandeld: een trein die zo vertrekt, iemand op een perron, een gebouw dat blijft terugwijken. Die versie gaat over willen in plaats van vrezen, en wie hem meldt beschrijft de frustratie vaak als de hele droom. En rennen waar helemaal niets bij komt kijken, puur voor het plezier, geldt als vermogen en kunnen. Het is een van de weinige dromen in dit hoofdstuk waar mensen met spijt uit wakker worden.
Voor iemand die een paar keer per week hardloopt, is de droom misschien weinig meer dan een lichaam dat iets herhaalt wat het prettig vindt; die dromer let 's ochtends eerder op zijn knieën dan op de symboliek. Voor iemand die ooit in het echt heeft moeten rennen, voor geweld, voor een ramp, weg van een plek die hij moest achterlaten, draagt precies hetzelfde beeld een gewicht dat geen algemene uitleg mag gladstrijken. Laat de traditie daar pas na het woord nemen.
Dat de zwaarte zo veel mensen ongerust maakt, komt doordat ze in de droom volstrekt echt aanvoelt. Toch hoort ze bij de best beschreven en meest gewone slaapervaringen die er zijn, en dat is op zichzelf al iets waard.


