Taniec we śnie - nie kroki, tylko uczucie

Po przebudzeniu prawie nikt nie pamięta kroków. Zostaje coś zupełnie innego: czy ktoś patrzył, czy ciało wiedziało, co robić, i kto jeszcze był wtedy na parkiecie. Dlatego taniec czyta się przez uczucie, nie przez choreografię - dawne zapisy wiążą go ze świętem, zalotami i dobrym towarzystwem, nowsze z rozluźnieniem, z czymś, co w człowieku stało nieruchomo i wreszcie ruszyło.

Zwykłe źródło leży blisko

Zaproszenie na wesele, długi wieczór z muzyką, kurs, na który od miesięcy zbierasz się zapisać, albo kilka tygodni, w których ciało prawie się nie ruszało - powód bywa tu na ogół całkiem codzienny. Fizyczny niepokój wraca nocą jako ruch, a taniec jest najbardziej towarzyskim ruchem, jaki istnieje. Jeśli ostatnie tygodnie zeszły ci głównie na siedzeniu, ciało upomni się o swoje właśnie nocą. Ludzie tańczący na jawie śnią o tym tak, jak muzycy śnią o gamach, i dla nich obraz waży symbolicznie znacznie mniej, niż sugerowałby słownik.

Taniec zmienia się przez to, kto patrzy

• Taniec w pojedynkę - zwykle brany jako prywatna pewność siebie, taka, której nikomu jeszcze nie pokazano.
• Taniec w parze - komentatorzy patrzą, jak dobrze szło wam razem, i traktują to jako portret relacji, a nie prognozę na jej temat.
• Taniec nie do rytmu - łączony z poczuciem obnażenia w grupie, z tej samej rodziny snów co przyjście gdzieś w zupełnie nieodpowiednim ubraniu.
• Patrzenie, jak tańczą inni - wielu opisuje wtedy stanie na zewnątrz czegoś, co wiąże się raczej z byciem poza kręgiem niż z jakimkolwiek zdarzeniem.

Radość nie jest tu powszechna

Tancerz po latach treningu i ktoś, kto nigdy nie tańczył na trzeźwo, nie mają tego samego snu, nawet kiedy obrazy zgadzają się co do szczegółu. Zapytaj siebie, ile taniec cię kosztuje i co ci daje na jawie, a potem czytaj noc na tym tle. Tradycja traktuje taniec jako radość, ale dla części ludzi parkiet to najbardziej przerażające miejsce w budynku, a sen na nim osadzony bliższy jest egzaminowi niż zabawie.